شمیم گل نرگس

فاطمه علیهاالسلام ، صبر لایزال نبوی بود که در هیأت عفتی سر به فلک کشیده، چادر به سر می‏ کشید و در کوچه‏ های مدینه، در تمام رهگذرهای هستی، حضور خدا را به کائنات، یادآور می‏شد.

سیلی ستم و تازیانه کینه را به جان خرید تا هجوم تندبادِ انکار، شمع یک‏تنه حقیقت را خاموش نکند.

افسوس از سوره کوثر که در آن خانه گِلین، همسایه اهالی غفلت و سنگدلی شد! آه از زمزمه ‏های شرحه شرحه بتول که در نیمه‏ شبِ سجاده و تسبیح، ارکان عرش را به لرزه می ‏افکند! آه از ریحانه رسول خدا صلی‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله که در مشام حسادتِ زمین، به هدر می‏رفت و چشمانِ حقیقت‏ ستیز زمانه، رخساره طهارتش را طاقت نداشت.

امام باقر علیه السلام می فرمایند:

«… ولقد کانت - علیها السلام - مفروضة الطاعة علی جمیع من خلق الله من الجن والانس والطیر والوحش والانبیاء والملائکة … ;  اطاعت از فاطمه علیها السلام بر تمامی آفریدگان خدا از جن و آدمیان و پرندگان و وحوش و پیامبران و فرشتگان واجب است .»دلائل الامامة، ص 28 . 

بدانید که هر کس تقوای الهی در پیش گیرد، خداوند برای او راه خروجی از فتنه ها و نوری در تاریکی ها قرار دهد. نهج البلاغه خطبه183

من صبر میکنم
روزی مهمانی به خانه امیرالمومنین علیه‌السلام آمدند. ایشان به همسر خود فرمودند:«اى فاطمه! آيا طعامى براى ميهمان در خانه داریم؟» حضرت زهرا سلام‌الله علیها فرمود:«تنها قرص نانی در خانه داریم که آن هم سهم دخترم زینب است» زینب سلام‌الله علیها که بیدار بود، گفت:«اى مادر، نان مرا براى ميهمان ببريد، من صبر می‌کنم» کودکی که چهار یا پنج سال بیشتر نداشت.