حفظ آبرو
مَن رَدَّ عَن عِرْضِ أخِیهِ المُسْلِمِ وَجَبَتْ لَهُ الجَنَّةُ اَلْبَتَّةَ.
هرکس آبروی برادر مسلمانش را حفظ کند، بدون تردید بهشت بر او واجب شود. ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، ص ۱۴
مَن رَدَّ عَن عِرْضِ أخِیهِ المُسْلِمِ وَجَبَتْ لَهُ الجَنَّةُ اَلْبَتَّةَ.
هرکس آبروی برادر مسلمانش را حفظ کند، بدون تردید بهشت بر او واجب شود. ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، ص ۱۴
امام علی علیه السلام:
اَعْجَبُ ما فِی الاِْنْسانِ قَلْبُهُ، وَ لَهُ مَوارِدُ مِنَ الْحِکْمَةِ وَ اَضْدادٌ مِنْ خِلافِها، فَاِنْ سَنَحَ لَهُ الرَّجاءُ اَذَ لَّهُ الطَّمَعُ، وَ اِنْ هاجَ بِهِ الطَّمَعُ اَهْلَکَهُ الْحِرْصُ، وَ اِنْ مَلَکَهُ الْیَأْسُ قَتَلَهُ الاَْسَفُ … فَکُلُّ تَقْصیرٍ بِهِ، مُضِرٌّ وَ کُلُّ اِفْراطٍ بِهِ مُفْسِدٌ
شگفت ترین عضو انسان، قلب اوست و قلب، مایه هایی از حکمت و ضدّ حکمت دارد.
اگر آرزو به آن دست دهد، طمع، خوارش می گرداند و اگر طمع در آن سر برکشد، حرص، نابودش می کند و اگر ناامیدی بر آن مسلّط شود، اندوه، او را می کُشد … هر کوتاهی، برایش زیانبار است و هر زیاده روی، برایش تباهی آفرین.
علل الشرایع، ص ۱۰۹، ح ۷
پیامبر اکرم (ص) :
مَن أكَلَ طَيِّبا ، وعَمِلَ في سُنَّةٍ ، وأمِنَ النّاسُ بَوائِقَهُ ؛ دَخَلَ الجَنَّةَ.
هر كه غذاى پاك خورَد و طبق سنّت عمل كند و مردم از شرّ و گزند او در امان باشند، به بهشت مى رود .
. سنن الترمذي : ج ۴ ص ۶۶۹ ح ۲۵۲۰
امام صادق علیه السلام :
يا أبانُ، تُقاسِمُهُ شَطرَ مالِكَ، … أمّا إذا أنتَ قاسَمتَهُ فَلَم تُؤثِرهُ بَعدُ، إنَّما أنتَ وهُوَ سَواءٌ؛ إنَّما تُؤثِرُهُ إذا أنتَ أعطَيتَهُ مِنَ النِّصفِ الآخَرِ .
«اى ابان! [از حقوق مؤمن بر مؤمن، اين است كه] دارايىات را با او به دو نيم، قسمت كنى». ….«هر گاه دارايىات را با او قسمت كنى، هنوز ايثار نكردهاى؛ بلكه تو و او يكسانيد. وقتى ايثار مىكنى كه از نيم ديگر هم به او بدهى» .
الكافي : ج ۲ ص ۱۷۲ ح ۸